English
Health

Na e patën thënë gjyshërit, por s’e besuam

Na e patën thënë gjyshërit, por s’e besuam

Artikulli në vijim është shkruar nga shkrimtarja amerikane Allison Glock, artikuj të së cilës janë botuar në New York Times, New Yorker, Esquire, Rolling Stones, GQ etj.

Vajza ime 19-vjeçare ulet përballë meje në tavolinë, sytë e saj janë të mbushur me shumë pikëpyetje. Ajo po lufton, si të gjithë ne, me purgatorin ekzistencial ku po e gjejmë veten. Nuk dimë kur do të përfundojë, ose si do të përfundojë, ose çfarë ndikimi do të ketë te ne si njerëz, si vend.

Vajzat e mia, si pafund të tjerë në botë, kanë ndryshuar rutinën dhe janë shkëputur nga miqtë. Jeta e tyre u lëkund fort dhe u drejtuan te prindërit, të cilët nga ana tjetër nuk e dinë se çfarë po vjen.

Ato lexojnë gazetat, informohen nga telefoni. Personalisht njohin shumë mjekë dhe infermierë që po luftojnë në vijën e parë të betejës. E ndjejnë shqetësimin në ajër. Më duhet të bëj të pamundurën që t’i qetësoj.

I them vajzës 19-vjeçare që e kuptoj që ndihet e humbur, bosh. I kujtoj sa me fat jemi. Të gjithë bashkë. Që kemi një qen. Që e duam njëri-tjetrin. Që kemi mundësi të përqafohemi.

I them edhe që mendoj shumë për gjyshërit. Kur isha e re, i shihja gjithnjë teksa luanin letra me njëri-tjetrin, zgjidhnin fjalëkryqe, kërcenin bashkë në dhomë, shihnin televizor.

Familja ime vjen nga Appalachia. Gjyshërit jetuan në një shtëpi në një qytet të vogël industrial në Virginia. Ecnin në të njëjtat trotuare, uleshin në të njëjtat vende, këndonin teksa lanin enët, bënin ndonjë thashethem. Jetë e thjeshtë që vinte nga mungesa e shumë mundësive.

Edhe pse aq e thjeshtë, ishte bukur. Tani i besoj fjalët e tyre. Ata e dinin se çfarë vlente. Gjyshi shërbeu në luftë. Edhe gjyshja. Panë vdekje, kotësi, heroizëm dhe humbje. Ata e dinin se çfarë kishte vërtet rëndësi.

Do të duhet ta gjejmë motivimin në gjëra të vogla, i them vajzës tjetër. Te çastet. Pas orëve të gjata dhe të rrëmujshme, ne do të ulemi dhe do ta gjejmë kuptimin e jetës në qetësi.

Ose të paktën, pranoni që të nesërmen nuk na e premtoi askush.

E kuptoj situatën. Dua të qaj, të pi duhan, të rri vetëm. Por në vend të kësaj, bëj dush, pi kafe, vendos buzëkuq.

I shoh teksa qëndrojnë në oborr, shtrirë në batanije teksa lexojë bashkë. I shoh nga dritarja. Dielli shkëlqen në fytyrat e tyre. Zogjtë vazhdojnë të fluturojnë. Përreth ka lule.

Mos humbisni edhe

REELS

Jennifer Lawrence veshi fustanin më risque ndonjëherë në Golden Globes, i krijuar enkas për të nga Sarah Burton për Givenchy. Lawrence ishte nominuar në kategorinë “Best Actress” për rolin e saj në filmin “Die with it”.

Nikki Glaser nuk kurseu askënd në monologun e saj në Golden Globes 2026 😬 Duke iu drejtuar Leonardo DiCaprio, ajo tha: Çfarë karriere ke pasur, role ikonike, ke punuar me regjisorët më të mëdhenj, ke fituar 3 Golden Globes, një Oscar dhe gjëja më mbresëlënëse është që i ke arritur të gjitha këto para se e dashura jote të mbushte 30 vjeç.” Pastaj Glaser shtoi: “Leo, më vjen keq për shakanë, ishte e lirë por sinqerisht, ne nuk dimë asgjë tjetër për ty. Hap pak zemrën, o burrë.” Madje ajo ironizoi se intervista më e thellë që ka dhënë ndonjëherë DiCaprio ishte në Teen Beat në 1991 🤭

❤️❤️

Kylie Jenner e veshur me Versace dhe diamantë 75 karat.

Kate Middleton mbush sot 44 vjeç dhe, duke thyer traditën, në vend të portretit të zakonshëm që zakonisht postohet, Princesha e Uellsit ka publikuar një video. Episodi i katërt dhe i fundit i “Mother Nature”, një seri videosh të shkurtra që princesha ka ndarë gjatë vitit të kaluar, eksploron lidhjen mes ndryshimit të stinëve dhe shëndetit mendor. Në këtë video, Kate Middleton flet për bukurinë e shërimit dhe mrekullinë e të qenit gjallë 🤍 Kate Middleton njoftoi publikisht në mars të vitit 2024 se ishte diagnostikuar me kancer. Vetëm disa muaj më vonë, Princesha e Uellsit bëri të ditur se kishte përfunduar kimioterapinë. Në janar të vitit 2025, ajo tregoi se simptomat e sëmundjes ishin pakësuar.

Edhe pse puna për Beatrix vazhdon, ashtu siç vazhdonte edhe shumë më përpara se sëmundja e nënës së saj të bëhej publike, ajo nuk nguron të ndajë një moment prekës, por të vërtetë. ♥️

Nëse lëkura jote është e thatë dhe pak dramatike, ndoshta ka nevojë vetëm për pak më shumë dashuri. 💧Serumi Restructa nga Bioesthe është si një gotë ujë e freskët për fytyrën - me acid hialuronik që hidraton në thellësi dhe i jep lëkurës atë pamjen e shëndetshme Për më shumë? @cfopharma_aesthetics i di të gjitha sekretet. 😉

🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣

🤔 👀 Ditën e djeshme, në faqen zyrtare të BBVA-5 janë publikuar disa video të banorëve nga dhoma e rrëfimit. Në një prej tyre ishte edhe Miri, i cili reagonte i përlotur tani që nuk do të ketë mundësinë të ndajë më krevatin me Selin. Për shumë prej komentuesve online, lotët e tij janë të pakuptueshëm. Disa e gjykojnë duke i kujtuar gruan jashtë, ndërsa disa të tjerë i shohin këta lot si diçka më shumë. Sipas tyre, Miri ndjen diçka më shumë për Selin.

Timothée Chalamet e shfrytëzoi fjalimin e pranimit të çmimin “Aktori më i mirë” nga Critics Choice Awards për të falënderuar Kylie Jenner, duke e përmendur hapur si partneren e tij prej tre vitesh. Ai theksoi se mbështetja dhe historia që kanë ndërtuar së bashku kanë qenë një pjesë thelbësore e rrugëtimit të tij. Aktori tha se nuk do ta kishte arritur këtë pa Kylie-n, duke e paraqitur fitoren jo vetëm si një arritje profesionale, por si diçka të ndërtuar krah personit që ka qenë pranë tij gjatë gjithë procesit. Kamera u kthye nga Jenner në sallë, ajo buzëqeshi dhe duartrokiti, dukshëm e emocionuar nga momenti.

We were told by our grandparents, but we didn't believe it

Na e patën thënë gjyshërit, por s’e besuam

The following article was written by American writer Allison Glock, whose articles have been published in the New York Times, The New Yorker, Esquire, The Rolling Stones, GQ and others.

My 19-year-old daughter sits opposite me at the table, her eyes filled with many question marks. She is struggling, like all of us, with the existential purgatory where we are finding ourselves. We do not know when it will end, or how it will end, or what impact it will have on us as humans, as a country.

My daughters, like other endless people in the world, have changed routine and disconnected from friends. Their lives shook and they turned to parents who, on the other hand, do not know what is coming.

They read the newspapers, are informed by phone. I personally know many doctors and nurses who are fighting in the front line of battle. They feel the worry in the air. I have to do my best to calm them down.

I tell the 19-year-old girl that I realize she feels lost, empty. I remind them how lucky we are. All together. That we have a dog. That we love each other. That we have the opportunity to embrace.

I also say I think a lot about grandparents. When I was young, I would always see them playing cards with each other, picking up crosswords, dancing together in the room, watching television.

My family comes from Appalachia. Grandparents lived in a home in a small industrial town in Virginia. They were walking on the same sidewalks, sitting in the same places, singing while washing dishes, doing some gossip. A simple life that came from a lack of opportunities.

Although so simple, it was beautiful. Now I believe their words. They knew what it was worth. Grandpa served in the war. Even my grandmother. They saw death, vanity, heroism and loss. They knew what really mattered.

We'll have to find the motivation in small things, I tell the other girl. In the moments. After long, messy hours, we will sit down and find the meaning of life in peace.

Or at least, accept that nobody promised us the next day.

I understand the situation. I want to cry, smoke, just hang out. But instead, take a shower, drink coffee, put on lipstick.

When I go out of the bathroom, the girls are in the yard, lying on a blanket and reading together. I look out the window. The sun shines on their faces. The birds keep flying. There are flowers around.

×