English
Anabelizim

“Cili është llumi i vërtetë?” – një reflektim nga Dalina Buzi

“Cili është llumi i vërtetë?” – një
Foto e gjeneruar me AI

Në një shkrim të shkurtër, por therës, Dalina Buzi analizon dy skaje të së njëjtës shoqëri: “llumin”, siç e quajnë elitat shtresën e varfër, dhe elitat, që e konsiderojnë veten të përjashtuara nga përgjegjësia morale. Shkrimi i saj nxjerr në pah hipokrizinë, indiferencën dhe justifikimin e devijimeve, nga poshtë deri lart në piramidën sociale.

Nga martesat e vajzave 12-vjeçare me burra të rritur, te ndarjet e shtratit mes gruas dhe dashnores, e deri te maskimi i perversitetit si “spiritualitet” në shtresat e pasura, Buzi shtron pyetjen: cili është llumi i vërtetë? 

Pa dhënë një përgjigje të thjeshtë, ajo na fton të reflektojmë: kur njëra shtresë nuk e fsheh dot mëkatin, dhe tjetra e filozofon – kush është realisht llumi?

Shkrimi i plotë:

Llumi* dhe Elita ndajnë të njëjtin (jo) moral. Llumi s’ka ç’të humbasë, ndaj s’ka frikë. Elita është aq e izoluar nga paraja dhe pushteti, sa ka humbur kontaktin me frikën.

Perversiteti tek Llumi nuk diskutohet si dëshirë ekstreme apo si fantazi e errët. Thjesht ndodh. 12-vjeçare që martohen me burra 30 vjeç. Mbesat që ngacmohen nga xhaxhallarët. Burra që ndajnë krevatin mes gruas dhe dashnores.

Askush nuk shqetësohet për gjykim. Sepse askush nuk i gjykon. Sepse askush mbi atë shtresë nuk ka realisht kontakt me ta. Llumi nuk i duhet askujt. As qeverive. Ekzistenca e tyre vlen më pak se e qenve të rrugës.

Tek Elita, perversiteti lind nga tepria. Normaliteti nuk josh se ka çmim të ulët. Sa më shumë distancohet nga realja, aq më të vegjël e të shitshëm i duken njerëzit. Elita e ka provuar që gjithçka blihet. Dhe nëse nuk blihet, heshtet.

Në fund të shoqërisë, perversiteti është rutinë. Në majë të saj, perversiteti është ceremoni.

Elita kërkon t’i japë kuptim devijimit të vet. Ta quajë “të merituar”. Ta filozofizojë si “takim me anën e errët”. Sa më shumë “elitarë” i nënshtrohen, aq më shumë e spiritualizojnë, në përpjekje për t’i shpëtuar ndërgjegjes. Jeffrey Epstein kishte ndërtuar një tempull në ishullin e tij.

Ghislaine Maxwell “gjuante” vajza në zonat më të varfra të Miamit, ku familjet jetonin në rulota. “They’re nothing. They’re trash.” Citohet në dokumente t’i ketë pohuar një shoqeje.

Llumi* nuk e diskuton perversitetin. Nuk e justifikon. As nuk përpiqet ta maskojë.

Elita e maskon me filozofi.

Po cili është llumi i vërtetë?

 
 
 
 
 
View this post on Instagram
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

A post shared by Dalina Buzi (@dalinabuzii)

Shënim: Termi “Llumi" përdoret këtu si referencë ndaj mënyrës se si vetë elita i etiketojnë shtresat më të varfra të shoqërisë. “Llumi” është sinonimi më i afërt në shqip i termit “trash” në anglisht.

Mos humbisni edhe

REELS

Një rikthim që të rrëqeth! Celine Dion dhuron emocione të papërshkrueshme teksa interpreton me shpirt hitin e saj ikonik “My Heart Will Go On”, duke shënuar koncertin e saj të parë pas 6 vitesh mungesë. Një legjendë e vërtetë!

Reklama e Sydney Sweeney për një markë sportive ka hapur një debat që po shkon përtej një fushate publicitare. Nga njëra anë, reklama luan fort me seksualizimin e figurës së saj. Nga ana tjetër, disa atlete dhe gra në sport po kritikojnë pikërisht këtë. Pyetja që lind është nëse kjo është mënyra se si duhet të prezantohet sporti i grave. Në rrjete sociale ka nisur edhe një trend, ku atlete të ndryshme tregojnë se si duket realisht trupi i një gruaje që merret me sport, duke vendosur në qendër forcën, muskujt, disiplinën dhe performancën, jo thjesht pamjen. Patjetër, do i bashkoheshim trendit! @luizagega @sydney_sweeney e dimë që s’na lexon, por Hi nga 🇦🇱 @luizagega did it better!

Dokumentari për Gazën “NAZA” mori një ovacion masiv prej 24.5 minutash në Festivalin e Filmit në Venecia, ndërsa turma brohoriste dhe valëviste flamuj palestinezë. Kjo shënon ovacionin më të gjatë me duartrokitje në këmbë në historinë e Venecias, duke kaluar ovacionin prej 22 minutash për “The Voice of Hind Rajab” vitin e kaluar, dhe ndoshta më të gjatin në çdo festival filmi. Dokumentari i ri u xhirua natën mbi çatitë e Tel Avivit dhe tregon “në detaje sistemet prapa vrasjes masive të kalkuluar të civilëve palestinezë në Gazë,” sipas një përmbledhjeje zyrtare. Regjisorët Yuval Abraham dhe Rachel Szor intervistuan 24 oficere inteligjence ushtarake dhe ushtarë izraelitë, të gjithë me kushtin e anonimitetit, të cilët ishin të përfshirë në vëzhgimin ose vrasjen nga larg të civilëve palestinezë në Gazë. Pamja dhe zërat e tyre u modifikuan për të fshehur identitetin e tyre. “Mendoj se kjo vepër ka gjasë ta bëjë më të vështirë mohimin e asaj që ndodhi në Gaza, jo vetëm natyrën e saj gjenocidale, por veçanërisht detajet se si dukej nga brenda sistemit izraelit. E dimë se po fshihet e vërteta. Dhe për mua, ky mohim është një faktor që kontribuon në vazhdimin e krimeve,” thotë regjisori për Variety.

Dokumentari për Gazën “NAZA” mori një ovacion masiv prej 24.5 minutash në Festivalin e Filmit në Venecia, ndërsa turma brohoriste dhe valëviste flamuj palestinezë. Kjo shënon ovacionin më të gjatë me duartrokitje në këmbë në historinë e Venecias, duke kaluar ovacionin prej 22 minutash për “The Voice of Hind Rajab” vitin e kaluar, dhe ndoshta më të gjatin në çdo festival filmi. Dokumentari i ri u xhirua natën mbi çatitë e Tel Avivit dhe tregon “në detaje sistemet prapa vrasjes masive të kalkuluar të civilëve palestinezë në Gazë,” sipas një përmbledhjeje zyrtare. Regjisorët Yuval Abraham dhe Rachel Szor intervistuan 24 oficere inteligjence ushtarake dhe ushtarë izraelitë, të gjithë me kushtin e anonimitetit, të cilët ishin të përfshirë në vëzhgimin ose vrasjen nga larg të civilëve palestinezë në Gazë. Pamja dhe zërat e tyre u modifikuan për të fshehur identitetin e tyre. “Mendoj se kjo vepër ka gjasë ta bëjë më të vështirë mohimin e asaj që ndodhi në Gaza, jo vetëm natyrën e saj gjenocidale, por veçanërisht detajet se si dukej nga brenda sistemit izraelit. E dimë se po fshihet e vërteta. Dhe për mua, ky mohim është një faktor që kontribuon në vazhdimin e krimeve,” thotë regjisori për Variety.

Aktorja Sydney Sweeney ka pozuar së fundmi për një reklamë të aplikacionit të tregtimit sportiv Novig, por vëmendje të madhe ka marrë fakti se ajo paraqitet pothuajse tërësisht e zhveshur. Ajo mban të veshura vetëm pajisjet mbrojtëse të hokejit në akull (helmetën, mbrojtëset e këmbëve dhe dorezat), të cilat janë vendosur në mënyrë strategjike për të mbuluar trupin. Shumë e kanë kritikuar, teksa të tjerë e kanë konsideruar si reklamën më seksi ndonjëherë të sportit.

Profecia e Duas ✨

8 minuta video, por Nini premton se ia vlen të shikohet deri në fund.

Rrahjet e zemrës u çakërdisën gjatë kësaj videoje motivuese. Gjithsesi, e morët mesazhin?

Për të aplikuar, dërgoni një portofol të punëve tuaja në 📲069 70 70 150

Jeni team “mblidhni fëmijët” apo “jemi në ambient publik s’më intereson”?

"What is the real scum?" - a reflection by Dalina Buzi

“Cili është llumi i vërtetë?” – një
AI-generated photo

In a short but poignant piece, Dalina Buzi analyzes two extremes of the same society: the “scum,” as the elites call the poor, and the elites, who consider themselves exempt from moral responsibility. Her writing highlights hypocrisy, indifference, and justification of deviations, from the bottom to the top of the social pyramid.

From the marriages of 12-year-old girls to adult men, to bed-sharing between wives and lovers, to the disguise of perversion as "spirituality" among the wealthy, Buzi asks the question: who is the real scum? 

Without offering simple answers, it invites us to reflect: when one layer cannot hide sin, and the other philosophizes about it – who is really the scum?

Full text:

The Scum* and the Elite share the same (non)morality. The Scum has nothing to lose, so he is not afraid. The Elite is so isolated from money and power that he has lost touch with fear.

Perversion in Llumi is not discussed as an extreme desire or a dark fantasy. It just happens. 12-year-olds marrying 30-year-old men. Nieces being harassed by uncles. Men sharing a bed with their wives and mistresses.

Nobody worries about judgment. Because nobody judges them. Because nobody above that level has any real contact with them. Nobody needs the sludge. Not even governments. Their existence is worth less than that of street dogs.

In the Elite, perversion arises from excess. Normality does not seduce because it has a low price. The more it distances itself from reality, the smaller and more saleable people seem to it. The Elite has proven that everything can be bought. And if it is not bought, it is silent.

At the bottom of society, perversion is routine. At its peak, perversion is ceremony.

The elite seeks to give meaning to its own deviance. Call it “deserved.” Philosophize it as an “encounter with the dark side.” The more “elites” succumb to it, the more they spiritualize it, in an attempt to escape their conscience. Jeffrey Epstein had built a temple on his island.

Ghislaine Maxwell "hunted" girls in the poorest areas of Miami, where families lived in trailers. "They're nothing. They're trash," she is quoted in the documents as saying to a friend.

Llumi* does not discuss perversity. It does not justify it. Nor does it try to disguise it.

The elite disguises it with philosophy.

But who is the real scum?

 
 
 
 
 
View this post on Instagram
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

A post shared by Dalina Buzi (@dalinabuzii)

Note: The term "Llumi" is used here as a reference to the way the elite themselves label the poorest layers of society. "Llumi" is the closest synonym in Albanian for the term "trash" in English.

×