Ajo që nisi si një pasdite e zakonshme buzë detit, u kthye brenda pak minutash në një betejë për mbijetesë. Familja Appelbee ndodhej me pushime në Quindalup, rreth 200 kilometra në jug të Perth-it, në Australinë Perëndimore, kur erërat e forta ndryshuan gjithçka.
Nëna, Joanne Appelbee, ishte në ujë bashkë me tre fëmijët e saj: Austin (13 vjeç), Beau (12 vjeç) dhe Grace (8 vjeç). Ata po luanin me dy dërrasa lundruese dhe një kajak (mjet lundrimi i ngjashëm me një kanoe), në ujëra të cekëta, pa ndonjë shqetësim. Por papritur nisi një erë e fortë. Dërrasat nisën të lëviznin gjithnjë e më larg nga bregu. Lopatat humbën.
“Gjithçka shkoi keq shumë shpejt,” rrëfen Joanne për ABC. “Ishte si një zinxhir ngjarjesh që nuk ndalonte.”
Ndërsa familja po largohej gjithnjë e më shumë nga bregu, duhej marrë një vendim. Një vendim që asnjë prind nuk do të donte ta merrte ndonjëherë. Joanne vendosi t’i kërkonte djalit të madh, Austin-it, të notonte drejt bregut për të kërkuar ndihmë.
“E dija që ishte më i forti,” tha ajo më vonë. “Unë nuk mund të largohesha dhe t’i lija fëmijët e vegjël në det. Duhej të dërgoja dikë.”
Austin u nis drejt bregut, ndërsa nëna dhe dy fëmijët e tjerë shtyheshin nga era gjithnjë e më larg nga bregu. Pas pak, Austin nuk dukej më. Dielli perëndoi. Dallgët u shtuan. Familja, e veshur me jelekë shpëtimi, përpiqej të mbahej pas dërrasave, por çdo minutë bëhej më e vështirë.
“Mendova se Austin do të kishte mbërritur shumë më shpejt,” kujton Joanne. “Pastaj fillova të pyes veten: ‘Po sikur të mos ketë mbërritur? Çfarë kam bërë?’”
Ndërkohë, Austin po notonte. Katër kilometra në det të hapur, në kushte të vështira, me trupin që lodhej gjithnjë e më shumë, por me një mendim të vetëm në kokë: nënën, motrën dhe vëllain.
“Po mendoja vetëm për mamin, Beau-n dhe Grace,” tha ai. “Kur ndjeva rërën nën këmbë, mendova se po ëndërroja.”
Por nuk kishte kohë për të pushuar. Sapo arriti në tokë, Austin vrapoi edhe 2 kilometra të tjerë për të gjetur çantën e nënës, ku ndodhej telefoni. Rreth orës 18:00, ai telefonoi shërbimet e emergjencës.
“U thashë: ‘Më duhen helikopterë, më duhen anije, më duhet gjithçka. Familja ime është në det.’”
Pas telefonatës, i rraskapitur nga lodhja, Austin humbi ndjenjat dhe u dërgua në spital. Ai nuk e dinte nëse familja e tij ishte ende gjallë.
Në det, situata ishte dramatike. Ishte errësirë dhe ftohtë. Dallgët i zhysnin vazhdimisht nën ujë. Në një moment, fëmijët u larguan nga dërrasa pas një dallge të fortë.
“I dëgjoja britmat e Grace-it,” tha Joanne. “Por nuk dëgjoja Beau-n. Mendova më të keqen.”
Ekipet e kërkim-shpëtimit, pas orësh kërkimesh, arritën të gjenin familjen rreth 14 kilometra larg bregut, duke u mbajtur me vështirësi. Të tre u shpëtuan në momentet e fundit. Vetëm pasi një punonjës ambulance i konfirmoi se edhe Austin ishte gjallë dhe në spital, Joanne mundi më në fund të marrë frymë e qetë.
“Ishte një fund i lumtur për një situatë të tmerrshme,” tha ajo.
Të katër anëtarët e familjes morën trajtim në spital sepse kishin lëndime të lehta. Austin, me këmbët e lënduara nga lodhja ekstreme, është rikthyer tashmë në shkollë me paterica.
Policia dhe shërbimet e emergjencës vlerësuan publikisht guximin dhe vendosmërinë e tij.
“Veprimet e këtij 13-vjeçari nuk mund të vlerësohen mjaftueshëm. Kuraja e tij shpëtoi jetë,” u shpreh një zyrtar i policisë.
Vetë Austin, megjithatë, është modest:
“Nuk mendova se isha hero,” tha ai. “Thjesht bëra atë që duhej bërë.”
