Pamela Anderson ka rrëfyer hapur për diagnozën me hepatit C në fund të viteve 1990, në një kohë kur ende nuk kishte kurë për virusin.
“Ishte një dënim me vdekje”, tha aktorja para të pranishmëve në mbrëmjen e bamirësisë së amfAR në Venecia, Itali, të dielën.
“Këtë më tha mjeku im – se ndoshta kisha rreth 10 vite jetë.”
Anderson, tashmë 59 vjeç, pranoi se diagnoza mund të ketë ndikuar në mënyrën se si merrte vendime në jetë.
“Nuk ishte frika nga vdekja, por frika se çfarë mund t’u ndodhte fëmijëve të mi të vegjël”, tha ajo, duke iu referuar dy djemve të saj, Brandon Thomas, 30 vjeç, dhe Dylan Jagger, 28 vjeç, të cilët i ka me ish-bashkëshortin Tommy Lee.
“Ishte sikur ma përmbysi jetën.”
Anderson ka treguar më parë se u infektua me hepatit C pasi ajo dhe Lee, të martuar nga viti 1995 deri në 1998, përdorën të njëjtën gjilpërë për tatuazhe.
Ilaçet që mundësonin shërimin e hepatitit C u miratuan në vitin 2011 dhe deri në vitin 2015 Anderson ishte shëruar nga sëmundja.
Aktorja tregoi se trajtimi i kushtoi pothuajse të gjitha paratë që kishte.
“Përvoja ime me turpin dhe fajin ishte gjithashtu një udhëtim i pavetëdijshëm”, tha ajo, duke shtuar se këto ndjenja kanë mbetur me të dhe vazhdojnë ta ndjekin.
“Dhe, ashtu si abuzimi seksual që përjetova kur isha fëmijë, më dukej sikur e kisha të gdhendur në ballë: ‘Mall i dëmtuar’. Dhe kështu e paraqisja veten.”
Megjithatë, Anderson refuzon ta shohë veten si viktimë.
“Unë jam fitimtare. Jam e fortë dhe e zonja, më shumë nga sa mund ta kisha imagjinuar ndonjëherë. Nuk jam vajza në vështirësi, pavarësisht se sa e lehtë është të luash atë rol”, u shpreh ajo.
Anderson u nderua me Çmimin e Guximit në aktivitetin e organizatës jofitimprurëse, e cila ka si mision luftën kundër SIDA-s.
Ajo e bëri publike diagnozën për herë të parë në vitin 2002. Në vitin 2015, para se të kurohej, Anderson kishte treguar se nuk kishte pasur simptoma dhe se kishte vazhduar të jetonte normalisht.
Diagnoza e hepatitit C i ndryshoi rrënjësisht jetën, veçanërisht për shkak të frikës për të ardhmen e dy fëmijëve të saj. Sot, vite pasi është shëruar, ajo thotë se përvoja mbetet një pjesë e rëndësishme e historisë së saj, por jo diçka që e përcakton si viktimë.
