Kur mendohet mirë, terapia është një propozim disi i pazakontë: dy të panjohur takohen dhe njëri prej tyre nis të flasë për disa nga pjesët më intime, të dhimbshme dhe të pathëna të jetës së tij.
Pikërisht për këtë arsye, seanca e parë mund të shoqërohet me nervozizëm, siklet dhe shumë pikëpyetje. Si duhet të sillemi? A duhet të flasim menjëherë për gjërat më të vështira? A është normale të qajmë? Po nëse nuk ndiejmë asgjë?
Psikologët theksojnë se nuk ekziston një mënyrë “normale” për të reaguar në takimin e parë. Çdo person e përjeton ndryshe dhe nuk ka asnjë rregull që thotë se duhet të jeni emocionalë, të hapur apo të qani që në minutat e para.
Të qash është normale. Edhe të mos qash
Disa njerëz preken emocionalisht shumë shpejt sapo fillojnë të flasin për arsyen që i ka çuar në terapi. Kujtimet e dhimbshme mund të sjellin trishtim, ankth, parehati ose lot.
Por edhe e kundërta është krejtësisht normale. Disa njerëz mund të duken shumë racionalë ose të distancuar gjatë seancave të para, thjesht sepse ende po përpiqen të ndihen rehat me personin përballë.
Terapisti nuk pret që pacienti të qajë dhe as nuk duhet ta detyrojë atë të përballet menjëherë me emocione që janë tepër të forta. Nuk ka nevojë të performohet një version i caktuar i “pacientit të mirë”.
Nuk është e nevojshme të tregoni gjithçka menjëherë
Seanca e parë ka edhe një funksion tjetër të rëndësishëm: krijimin e marrëdhënies mes pacientit dhe terapistit.
Personi tregon çfarë e ka sjellë në terapi, ndërsa terapisti fillon të kuptojë se ku duhet të përqendrohet puna. Në të njëjtën kohë, pacienti ka mundësinë të vëzhgojë terapistin dhe të kuptojë nëse ndihet i sigurt, i dëgjuar dhe nëse mund t’i besojë.
Prandaj, nëse pas takimit të parë ende nuk jeni ndier plotësisht të hapur, kjo nuk do të thotë se terapia nuk po funksionon.
Mund të duhen disa seanca për t’u ndier rehat
Marrëdhënia terapeutike nuk krijohet gjithmonë menjëherë. Në fillim, të dyja palët po njihen dhe është krejt normale të ketë një periudhë përshtatjeje.
Sipas psikologëve, lidhja mes terapistit dhe klientit mund të fillojë të forcohet pas disa seancash. Për këtë arsye, nuk është gjithmonë ide e mirë të vendoset që pas takimit të parë nëse terapia është apo jo për ju.
Terapia gjithashtu nuk është një proces pasiv. Terapisti mund të ofrojë mjete, këndvështrime dhe udhëzime, por pacienti duhet të angazhohet me procesin që puna të japë rezultate.
Por është plotësisht në rregull të ndryshoni terapist
Nga ana tjetër, jo çdo terapist është i përshtatshëm për çdo person. Ndonjëherë thjesht nuk krijohet lidhja e duhur dhe kjo nuk do të thotë se ka diçka që nuk shkon me pacientin.
Nëse pas disa seancash vazhdoni të ndiheni në siklet, të padëgjuar ose mendoni se qasja e terapistit nuk ju përshtatet, është në rregull të kërkoni një profesionist tjetër. Gjetja e terapistit të duhur mund të kërkojë kohë.
Ka vetëm një situatë që mund të kërkojë më shumë reflektim: kur dëshira për të hequr dorë shfaqet shumë më vonë, pikërisht në momentin kur terapia fillon të prekë tema më të vështira. Ndonjëherë dëshira për t’u larguar mund të jetë pjesë e rezistencës ndaj një procesi që po bëhet emocionalisht i pakëndshëm.
Në fund, seanca e parë nuk ka pse të jetë perfekte. Mund të ketë heshtje, nervozizëm, lot, konfuzion ose edhe ndjesinë se nuk dini çfarë të thoni. E gjithë kjo mund të jetë pjesë normale e fillimit të një procesi që kërkon kohë për të krijuar besim.
