Letër për një diku(r)
Nuk e di pse ndiej nevojën ta shkruaj këtë letër. Ndoshta sepse ka gjëra që, sado vite të kalojnë, mbeten të pathëna, ose mbeten pezull diku midis kujtesës dhe zemrës.
Ne u njohëm në një ditë të zakonshme, në një plazh që për shumë njerëz ishte vetëm det e diell, por për ne u bë fillimi i një historie që s’e kisha menduar kurrë se do më ndryshonte aq shumë.
Me ty mësova çfarë do të thotë të jesh e gjallë në çdo kuptim, të qeshësh me shpirt, të grindesh me pasion, të përjetosh çdo ndjesi deri në fund. Kishim uljet dhe ngritjet tona, ndoshta më shumë se duhet, por ishin tonat. Ishin të sinqerta. Dhe për këtë, do të të jem gjithmonë mirënjohëse.
Tani jeta më ka çuar në një drejtim tjetër. Jam në një etapë të re, me dikë që e dua dhe që më do ndryshe, me qetësi, me siguri, me plane përpara. Por kjo nuk do të thotë se e kam harruar atë që kemi jetuar. Kujtimet tona nuk janë plagë, janë mësime. Janë kujtesë e një kohe ku zemra ime ishte e egër dhe e lirë, ku dashuria nuk kishte frikë, as logjikë.
Nëse ndonjëherë e mendon të kaluarën, dua të dish se nuk ka hidhërim në mendimet e mia për ty. Vetëm mirënjohje, respekt dhe një ndjenjë e butë që më kujton se disa njerëz hyjnë në jetën tonë për të na bërë versionin që duhej të bëheshim. Ti ishe një prej tyre.
Uroj që të jesh mirë, të jesh i qetë dhe i lumtur, me dikë që të kupton ashtu siç ndoshta nuk arrita unë. Dhe ndoshta, në një tjetër jetë, në një tjetër stinë, mund të ishim njohur ndryshe.
Por në këtë jetë… faleminderit për gjithçka që ishe. Dhe për gjithçka që më mësove të jem.
Me paqe,
Unë.
- Shkruar për Anabel nga një grua anonime, për rubrikën “Untold Stories” – streha ku rrëfejmë ato çaste kur zemra kërkon të flasë, qoftë për të mirat, qoftë për të vështirat, për ndjesitë më të thella që nuk duam t’i mbajmë brenda. Nëse edhe ju dëshironi të ndani historinë tuaj, na shkruani në [email protected].
