Një letër dedikuar dikujt dhe askujt njëkohësisht…
Nuk të kam thënë shpesh faleminderit dhe mbase jam vonë, por shpirti im nuk dëshiron më ta mbajë si brengë… E gjej groteske se si ne të dy jetojmë jetë kaq të ndryshme tani, kur dikur çdo gjë na lidhte me njëri-tjetrin: ushqimi, kafet, darka, mëngjesi, çdo gjë e jona, dhe pse nuk jetonim as në një shtëpi. Sepse shtëpia e njëri-tjetrit ishim ne.
Mësuam të krijonim një rutinë të përbashkët, thuajse si një çift që ndajnë një shtrat ëndrrash çdo natë. Ishim poezi të shkruara posaçërisht për njëri-tjetrin, që depërtonim në skajet më të thella të zemrës, e nuk shkuleshim dot prej aty.
Të shihja kudo dhe kur nuk ishte e planifikuar, dija çdo gjë, çdo lëvizje, çdo gjë që kishe ti. E tani, as kur kaloj aty ku je ti, nuk të shoh, as kur të kam përballë. Nuk di më asgjë për ty. Shumë e çuditshme, por mbase më mirë kështu, se mbase ky shpirt s'do ta përballonte dot.
Sot po të shkruaj për diçka më të rëndësishme, më të vyer. Kisha kohë që doja dhe ndieja se duhet ta bëja. Pra... faleminderit që më mbështolle si një mburojë nga frikërat e mia dhe që më hodhe drejtpërdrejt tek to në fund. Që më mësove të dashuroj dhe që më bëre të mendoj që unë s'di të dashuroj dikë tjetër përveç teje. Që më mbushe çdo boshllëk si një dritë që hyn në shpirt për të zgjuar nga gjumi ndjesitë që flinin, e më pas arrite të krijosh boshllëkun më të madh që kam pasur ndonjëherë.
Ike nga jeta ime sikur të mos kishe ekzistuar kurrë në të. Paradoksale se si në një moment je duke dashuruar me çdo qelizë një person, dhe në momentin tjetër të duket vetja e paaftë të dashurosh dikë tjetër. Se si në çdo rast që shoh potencialin për të ndjerë, stepem dhe i largohem në 100 mënyra që ndoshta, po të mos të të kisha njohur ty, s'do dija që ekzistonin.
Si mund të kthehet njeriu kështu? Si mund të transformohet? Nga një person që dashuron me aq pasion, me siguri, me aq shpirt. Nga një person që ndjen aq fort sa është e aftë të bëjë çdo të pamundur të mundur. Që beson se çdo ëndërr mund ta jetojë në të vërtetë, çdo frikë t'i zhduket dhe të ndihet i paprekshëm, i pavdekshëm nga kjo ndjenjë. Si mund të transformohet në një person frikacak për të pranuar të ndiejë sërish aq fort? Si mund të transformohet në një njeri kaq të vogël? Të transformohet në dikë të paaftë për ta lejuar veten t'i jepet dikujt tjetër me gjithë qenie?
Kështu do të jetë gjithmonë? E frikshme. Do të doja shumë të dija se ç'mendon, se çfarë mënyre ke gjetur ti për ta kapërcyer këtë gjendje kaq të dobët. Por edhe kam frikë se do kesh një përgjigje, një zgjidhje dhe unë do kuptoj që ti ia ke dalë e unë jo. Ia ke dalë të ndjesh, ia ke dalë të jesh i gjallë pasi unë ika. Më mirë mos ta kuptoj kurrë se zemra jote, që dikur diku rrahu për mua, ka mësuar të rrahë dhe për dikë tjetër. Ndoshta do ta mësoj edhe unë një ditë ta kaloj siç mund të kesh bërë ti, por jo sot.
Sot dua të të falënderoj dhe të mjaftohem me çdo gjë që rri pezull mes meje dhe teje, si një kujtim që s'vdes. Faleminderit që më mësove të dashuroj dhe faleminderit që më bëre të mendoj se unë s'di të dashuroj dikë tjetër përveç teje.
- Shkruar për Anabel nga një grua anonime, për rubrikën “Untold Stories” – streha ku rrëfejmë ato çaste kur zemra kërkon të flasë, qoftë për të mirat, qoftë për të vështirat, për ndjesitë më të thella që nuk duam t’i mbajmë brenda. Nëse edhe ju dëshironi të ndani historinë tuaj, na shkruani në [email protected].
-
-
Pse s'ka një dënim për ata që t'i ndajnë ëndrrat përgjysmë?
10 Tetor, 18:23 -
"Faleminderit që je dashuria ime e parë!" - Për S., nga Ana
9 Tetor, 16:16 -
