Përshëndetje Anabel,
Jam 23 vjeç, studente, e punësuar me kohë të plotë dhe prej pothuajse 8 muajsh jam në një lidhje me një djalë 25 vjeç. Është nga ata djemtë që ta ngre pak zemrën peshë, sepse është i mirë, i edukuar, i sjellshëm, por mbi të gjitha, vjen nga një familje me gjendje ekonomike shumë herë më të mirë se e imja. E veçoj si gjë sepse qenka më e rëndësishme nga ç'e kisha pritur.
Mami dhe babi i tij janë të dashur, nuk i kam takuar, por e dinë për mua dhe i dashuri më ka thënë që janë mbështetës. E prisja, sepse janë njerëz me këmbë në tokë dhe në mendjet e tyre nuk ekzistojnë paragjykime për komplekse si të miat kur vjen puna te diferencat ekonomike.
Jam nga ato vajzat që gjithmonë kujdeset për veten. Rri pastër, vishem bukur, jam gjithmonë me flokët e rregulluara e me pak parfum. Dhoma ime është e sistemuar, është si oazi im i vogël mes kaosit të një shtëpie që nuk është kurrë gati për mysafirë.
Por shtëpia ime në tërësi? Sa e tejmbushur, aq me mangësi. Sa e dua se është bërë nga gjaku i prindërve, e urrej për mobiliet gjysmake që shtohen paralelisht me vitet e vdekjes së burrit të shtëpisë.
I dashuri më ka pyetur shumë herë: “Kur do të vij te shtëpia jote? Kur do të njoh familjen tënde?” Dhe unë çdo herë nxjerr ndonjë justifikim qesharak. Njëherë “mami është me grip”, herën tjetër “po rregullojmë dushin”, një herë tjetër “kam tezen që ka ardhur nga jashtë”, ndërkohë që realiteti është që kam turp.
Pastaj, familja e tij ka një komunikim fantastik. Në shtëpinë tonë ne nuk flasim. Jemi tre individë që i përballojmë vetë situatat tona, kaq e sikletshme është për ne të jemi familje. E në mendjen time, kjo më rrit akoma më shumë ndjesinë se i dashuri do zhgënjehet dhe do e kuptojmë të dy se në fund të fundit, s'mund të jemi kurrë për dhe me njëri-tjetrin.
Më tremb mendimi që ai do hyjë në atë korridorin tonë plot lagështirë, që mami u betua që s'do e prekte më me dorë që pasi ishte shpenzim i madh dhe i kotë ta lyeje çdo vit. Më frikëson ideja që do të shohë divanin e dhomës së ndenjjes ku ka vite që fle vëllai që "s'i jepet dorësh" për ta marrë një herë shtëpinë në duart e veta dhe të na sigurojë disa komoditete. Edhe pse logjikisht e di që i dashuri është me mua sepse më do mua, ndiej sikur do të shembet fasada që kam ndërtuar me aq mund kur të shohë këtë lloj tjetër lakuriqësie.
E di që ka vajza që ndoshta kanë kaluar apo kalojnë të njëjtën gjë. Ka vajza si unë, që janë rritur duke u ndjerë në siklet për shtëpinë ku jetojnë, jo se janë pa edukatë apo mosmirënjohëse, por sepse kanë parë me sytë e tyre si është "jeta tjetër", ajo më e rregulluar, më me rehati, nga të gjitha aspektet që tregova më lart.
Ndonjëherë ndjej sikur jam duke e mashtruar, sepse paraqitem si vajza që ka gjithçka nën kontroll. Nuk e di a duhet ta ftoj. A duhet të përpiqem ta "paralajmëroj"? Apo thjesht t’i them troç: “Kjo është shtëpia ime. Kjo jam unë.”
Ju lutem, më thoni, a ka ndonjë vajzë tjetër që është ndjerë kështu? Si ia keni dalë? Sepse unë jam shumë e lodhur nga justifikimet dhe ndoshta është koha të kem më shumë besim, por nuk po e gjej dot forcën.
- Shkruar për Anabel.al nga një vajzë anonime. Copyright Anabel.al / Ndalohet ribotimi pa lejen e redaksisë.
