Dikur mendoja që me kalimin e kohës do më lindte instinktivisht dëshira për të bërë punët e shtëpisë, ose thënë ndryshe, për t’u bërë e zonja e shtëpisë.
E kam fjalën të bëja njësoj si disa gra në video të ndryshme pastrimi në TikTok, ku bëjnë të gjitha punët me “themel” dhe në fund lahen dhe bëjnë të gjithë rutinën e kujdesit ndaj vetes, i hedhin 3 pika vaj esencial jastëkut dhe flenë të qeta.
Epo… jo. Kjo ndjesi nuk po mbërrin ende tek unë.
Jam 27 vjeç, jetoj vetëm dhe po, kam një shtëpi të mirë (po, me qera), por akoma nuk e ndjej si shtëpinë time.Nuk më pëlqen aspak të pastroj. Përkundrazi, i urrej punët e shtëpisë dhe nuk i bëj kurrë me dëshirë. Enët grumbullohen shpesh në lavaman dhe unë i shoh plot urrejtje, mirë që nuk kanë gojë të flasin. Rrobat? Rrinë disa ditë në karrigen neutrale, kështu e quaj, aty ndodhen rroba të veshura që s’janë akoma mjaftueshëm pis sa për t’u larë. Shtupën e urrej!
Nuk është se dua të jetoj në pisllëk, por ama dua që njerëzit të kuptojnë që nuk është normale të të pëlqejë t’i bësh të gjitha gjërat vetë, çdo ditë, vetëm sepse je “grua”.
Megjithatë, në biseda me të tjerët kam turp ta them se mbase shtëpia ime nuk është vendi më i pastër në botë dhe as s’do jetë kurrë.
Ndihem sikur shoqet më gjykojnë, kur shohin ndonjë pluhur në tavolinë, apo kur shohin ndonjë “tufë” me rroba të pahekurosura.
Kam dëgjuar gjithçka nga ime më:
“Po mirë moj, vajzë je, të paktën shtëpinë mbaje!”
“Po si do bësh kur të martohesh?”
“Aha, rri, rri, se do gjesh ndonjë burrë të të bëjë punët !” (po pse, burrat s’kanë duar?)
Jo, nuk e dua burrin për të më bërë punët. Dua barazi, pikë.
Dhe për momentin, dua që njerëzit të ndalojnë së trajtuari punët e shtëpisë si ndonjë talent që nëse nuk e ke, je automatikisht “e rritur keq”.
Kujt i pëlqejnë? Super. Bëji. Ndaj këshilla, video në TikTok dhe madje përdore si terapi. Por mos më bëj të ndihem fajtore që nuk ndjej eufori kur blej sfungjerë të rinj, apo kur nuk më çlirohet asnjë hormon lumturie kur pastroj frigoriferin.
Dhe jo, nuk jam as më pak grua, as më pak e denjë si bashkëshorte. Thjesht jam realiste: s’do të më pëlqejë kurrë të bëj punë shtëpie!
