Përshëndetje Anabel,
U bë kohë që tentoj të shkruaj një e-mail drejt jush, me shpresën se do të publikohet sigurisht anonimisht, si një kujtim për një dashuri të mbetur pezull dhe me idenë që ai mund t’i rikthehet publikimit gjithmonë.
Faleminderit <3
“E kam gjetur shpesh veten në këtë dritare e-mail-i të hapur, zënë mat nga dëshira të shkruaj për ty.
Ja ku jam prapë sot, e fshehur pas e-mail-it, sepse nuk t’i them dot më gjërat përballë, s’t’i them dot as me mesazhe nga frika se mbase do mendosh vërtet që ‘është dashuri adoleshentesh’. Në fakt nuk është, ose është, po ç’rëndësi ka kjo tani, sepse nga sot, situata jonë nuk është më njësoj.
Mesazhi yt sot, ndryshe nga herët e tjera, javët e shkuara apo dje, ku ti më thua si një surprizë që ke dikë në jetën tënde, më shembi çdo mur të zemrës. Nuk pretendoja kurrë që ti të ishe vetëm i imi, duke marrë shkas nga fakti që as unë nuk kam qenë në asnjë moment e gjitha e jotja, ama dashuria jonë ishte diçka. Ishte dashuria ime! Me ty bëhesha lozonjare, e dashur, e shkujdesur, herë-herë edhe ‘budallaqe’, sepse e kapja veten thjesht duke pritur të dalë emri yt te telefoni im.
Të kam ndier deri në palcë herën e fundit që u takuam. Mbaj mend aromën tënde, e di si frymoje, e ndiej çdo ditë në buzët e mia puthjen tënde të shkurtër, fjalët e tua në vesh, përqafimin tënd.
Çudi, si dashuritë (mbase edhe jo si kjo e jona) nuk përfundojnë asnjëherë bashkë. Dhe ti e di mirë se ne të dy nuk ishim të destinuar kurrë të ishim bashkë, po nuk ndaluam kurrë së foluri. Unë nuk ndalova kurrë së vrapuari të kapja jetën, punën, angazhimet, e ti nuk tentove kurrë të më arrish te maratona e lëmshave të mi. U ndale te epshi, te dëshira e momentit, e pastaj te logjika e trurit, duke i thënë vetes se mbase kjo maratonë s’do kishte medalje për ty, dhe e le.
Sot ti vrapon për një maratonë tjetër, me fund të lumtur e medalje të artë, duke më lënë mua në lëmshat e mi, me ritmin e ulur dhe dashuri të mbetur peng, duke pritur për shanse, njësoj si grafiti i Banksy-t, dokumentuar në muzetë e Barcelonës.
Të të doja ishte maratona ime, edhe pse pengesat në rrugën për zemrën tënde ishin më të mëdha se shpirti im i garës.
Unë e di që diku në rrugëtimin tënd do më japësh sinjale që jam aty, me ty, se më ke menduar. E di edhe që emri yt do më shfaqet një ditë, duke më thënë se të ka marrë malli, se do doje të më puthje prapë, se do doje që të isha zgjimi dhe gjumi yt (për të cilat më vjen keq që nuk isha kurrë). E di edhe që sfidën për mos të të dashur e kam humbur, e që jam vetëm në betejën me boshllëkun e tentativat për të mos shkruar asnjë mesazh drejt teje. Por të paktën ti do kesh këtë e-mail, që mund t’i rikthehesh sa herë të ngecesh në pengesat gjatë vrapit tënd.
Unë do jem gjithmonë këtu, për ty, duke të të menduar, sepse në çfarëdo maratone, vetëm apo bashkë, ti do jesh gjithmonë kampion në zemrën time.
Të dua!”
-
-
-
"Faleminderit që je dashuria ime e parë!" - Për S., nga Ana
9 Tetor, 16:16 -
-
-
Atij që s'diti kurrë të më dashuronte shumë, pak, fare...
29 Shtator, 15:28
